Ale się we Wrocławiu porobiło. Co po niektórzy bardziej wiekowi fani pewnie pamiętają końcówkę lat 80.-tych, będących dla dolnośląskiego sportu niesłychanie bogate. Stolica Dolnego Śląska, miała wówczas nie tylko swoich reprezentantów w najwyższych ligach najbardziej rozpoznawalnych konkurencji sportowych, ale także spokojnie można powiedzieć, iż w każdej z nich była w czołówce. Wydarzył się przecież nawet taki sezon, w którym najbardziej rozpoznawalny wrocławski klub sportowy Śląsk wywalczał tytuł mistrzowski w kilku konkurencjach jednocześnie – w 1976 roku był najlepszy w koszykówce, piłce ręcznej i piłce kopanej, notował czołowe miejsca w ciężarach, zapasach, pływaniu czy boksie. Tłuste lata jednak dobiegły końca, a kto wie czy i nie bezpowrotnie. W jaki sposób sytuacja we wrocławskim sporcie ma się w dzisiejszych czasach, każdy zapewne wie. Koszykówka, jako sport mało popularny, zgromadził w TBL kluby z małych i średnich ośrodków, dla Śląska nie ma w niej miejsca. Oczywiście dlatego, że kilka lat temu został rozwiązany i od tamtego okresu nikt nie chce (albo nie wie w jaki sposób) go wskrzesić. Tak samo jak z koszykarskim Śląskiem sytuacja się ma z tym, który jest kilkunastokrotnym mistrzem kraju w szczypiorniaku. Szczypiorniści Śląska podzielili los koszykarzy i nie wiemy co z nimi będzie. Siatkówka jest w mieście zupełnie martwa, a choć futbol ciągle we Wrocławiu jest, co to za byt… Gracze Oresta Lenczyka za jego kadencji umieją tylko remisować, wcześniej za Ryszarda Tarasiewicza dostawali z kim popadnie. Stadion na Mistrzostwa Europy jest w zaawansowanej budowie i po Euro ma służyć właśnie piłkarzom Śląska. Kłopot w tym, iż jeżeli dolnośląscy kopacze dalej będą uderzać piłkę piszczelami, to nasza arena będzie służyła pierwszoligowcom. A to będzie przecież istny przerost formy nad treścią. Źle się dzieje z tym wrocławskim sportem, oj niedobrze źle. Honor utrzymują już chyba zaledwie zawodnicy Betardu, choć i oni od dawna nie zdobyli medalu.